38 วรรค 2 กฏมายที่ทำให้..คนที่ไม่มีสถานะทางเบียนได้ถ่ายบัตรครั้งแรก

Primary tabs

กว่าสิบปีแล้วที่เอ๋   มาอยู่บ้านนานา   ครูเหงาพบเอ๋ นอนอยู่หน้าร้านอาหารนานาบุฟเฟ่ต์ แถวตลาดย่านการค้าชายแดนแม่สาย  เดิมเอ๋ยึดยึดการเก็บขยะขายหาเลี้ยงตัว  แต่ด้วยลักษณะรูปร่างและพฤติกรรมที่ไม่เหมือนคนอื่นเขาทำให้เอ๋โดนนักเลงเจ้าของถิ่นทำร้ายบ่อย ๆ   บางครั้งโดนทำร้ายถึงขั้นหัวแตก  เป็นไข้เพราะพิษบาดแผลไปหลายวัน

เอ๋จะมีกระสอบประจำกายเพื่อเอาไว้นอนและเก็บขยะ  เวลานอนก็เอาขาใส่เข้าไปข้างในและห่มกันยุง เพราะเขาไม่บ้านมีริมทางถนนเป็นห้องนอนห้องใหญ่

ย้อนกลับไปเมื่อสิบกว่าปีวันที่ครูเหงาเจอเอ๋   และมีการสนทนาถามไถ่เพื่อทำความคุ้นเคย   เมื่อถามถึงความเป็นมา  เอ๋ยังไม่เคยบอกได้เลยสักครั้งว่าตนเองเป็นใครมาจากไหน 

วันที่เอ๋มาอยู่บ้านนานา ดูเอ๋มีความสุขสนุกสนานเมื่อได้มาอยู่กับเด็กๆ แต่ที่สังเกตุเห็นคือ เอ๋จะคลุกคลีกับเด็กเล็กๆวัย หกเจ็ดขวบมากกว่าที่จะอยู่กับเพื่อนวัยเดียวกัน คาดระดับไอคิวคงอยู่ที่ระดับของเด็กๆวัยนี้   เอ๋ตัวโตแบบผู้ใหญ่ที่ดูภายนอกค่อนข้างแข็งแรง  เอ๋รับหน้าที่ทุกหน้าที่ในบ้านนานา  งานที่เด็กฉลาด ๆ คนอื่นไม่อยากทำ ทุกคนจะเรียกหาเอ๋  เพราะเอ๋ไม่เคยปฏิเสธงานใดเลย  ใครเรียกใช้ เอ๋ทำได้หมด   

ยามมีงานสังสรรค์เกิดขึ้นที่บ้านนานาเมื่อไรจะมีเอ๋ ขึ้นไปอยู่บนเวทีรวมกับเด็กๆและเต้นพร้อมร้องเพลง “อย่างนี้มันต้องถอน” เพลงไหนดัง ๆ เอ๋ ร้องได้หมด แต่ร้องได้แค่ท่อนแรกๆ เท่านั้น เรียกเสียงกรี๊ดและเสียงหัวเราะเมื่อเอ๋เต้นอยู่บนเวที  เอ๋โบกมือให้ผู้ชมที่อยู่ข้างล่างอย่างกับศิลปินเปิดคอนเสิร์ต  ทั้งร้องเล่นเต้นรำเลย และจะมีเสียงโห่ไล่ตามมาทุกครั้ง เมื่อเอ๋ไม่ยอมลงจากเวทีสักที  เอ๋จะลงจากเวทีมาแบบอายๆหลบไปอยู่ข้างหลัง  แต่เมื่อไรที่บนเวทีการแสดงขออาสาสมัคร เอ๋ก็จะขึ้นเป็นคนแรกทุกครั้งสร้างเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานเป็นที่จดจำของทุกๆคน..............

 

เอ๋ไม่เคยพูดสื่อสารกับใครด้วยภาษาอื่นนอกจากภาษาไทย 

ปัจจุบัน เอ๋ ยังเป็นขวัญใจของเด็ก ๆ และพี่เจ้าหน้าที่หรือแขกที่มาร่วมกิจกรรมที่บ้านนานาเสมอ........คนในแม่สายที่มาเลี้ยงอาหารส่วนใหญ่จำ เอ๋ ได้เพราะเห็น เอ๋เดินเร่ร่อนเก็บขยะบ่อย ๆ และดีใจที่เห็น เอ๋ ที่นี้ 

ทุกวันนี้ เอ๋ยังคงซื้อขนมมาแบ่งเด็ก ๆ เสมอ  ใครชวนทำงานอะไรที่ไหนเอ๋ก็ไปตลอดไม่ปฏิเสธ  เอ๋ ไม่เคยรู้ว่าพ่อแม่ตัวเองอยู่ไหนชื่ออะไร บ้านอยู่ที่ไหนก้ไม่เคยรู้  เอ๋ไม่เคยมีวันเดือนปีเกิด  ถามอายุเมื่อไร  คำตอบที่ได้คือ อายุ 18 ตลอดกาล

               

             เมื่อ 3 กรกฎาคม 2558  เอ๋ได้ทำทะเบียนประวัติบุคคลที่ไม่มีสถานะทางทะเบียน  ครั้งแรก ณ สำนักทะเบียนท้องถิ่นเทศบาลตำบลเวียงพางคำ  อำเภอแม่สาย  จังหวัดเชียงราย  ก่อนหน้าเอ๋ไม่เคยมีเอกสารใดเลยที่จะทำให้สืบทราบได้ว่าเอ๋เป็นใคร   บัตรประจำตัวบุคคลที่ไม่มีสถานะทางทะเบียน   อาจมิใช่เอกสารฉบับแรกที่เอ๋มีและโดนบันทึกในทะเบียนราษฎรไทย  ถ้าเอ๋เป็นเฉกเช่นเราทั่วไป